มติสภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (มจร.) ที่ให้ “พระพรหมวัชรธีราจารย์” นั่งเก้าอี้อธิการบดีต่อเป็นสมัยที่ 3 ไม่ใช่เรื่องเหนือความคาดหมายสำหรับคนวงในครับ
ในฐานะที่ผม ดร.นิยม เวชกามา เป็นศิษย์เก่า มจร. นักศึกษาปริญญาเอกพุทธจิตวิทยา ของ มจร. ผมมองว่าการเลือกตั้งครั้งนี้สะท้อนภาวะ “ขาดแคลนตัวเลือก” ของสถาบัน
#พระพรหมวัชรธีราจารย์ อธิการบดี ท่านมีความสามารถสูง เป็นพระนักวิชาการระดับแถวหน้า มีผลงานเป็นที่ประจักษ์ และดูแลงาน มจร. มาตลอด 8 ปี ให้เกิดความเปลี่ยนแปลง ในทางที่ดีมากมาย หลากหลายมิติ โดยเฉพาะ เรื่องพระธรรมทูต ธรรมทูตคฤหัส ยุวชนธรรมทูต และ #สมเด็จพระมหาไวโรจนะ รินโปเช (H.E. Vairochana Rinpoche) หรือที่รู้จักกันในนาม “#ลามะน้อยแห่งภูฏาน” ซึ่งทรงเป็นพระราชนัดดา (หลาน) ในราชวงศ์ภูฏาน โดยล่าสุดในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2026 พระองค์ได้เดินทางมาศึกษาหลักสูตรพระธรรมทูตพิเศษและฝึกวิปัสสนากรรมฐาน ณ #มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (#มจร) แสดงให้เห็นแล้วว่า มหาจุฬาฯเป็นกำลังสำคัญต่องานพระพุทธศาสนาทั้งในและต่างประเทศมาตลอดสมัยที่ท่านดำรงตำแหน่ง ที่ยังต้องเพิ่มเติม คือ….
การบริหารองค์กรระดับนี้ ต้องขับเคลื่อนด้วย “คน”
การที่ใครสักคนอยู่ในตำแหน่งเดิมยาวนาน ย่อมตั้งคำถามเรื่องการสร้างคนรุ่นใหม่มารับช่วงต่อ
ปัญหาที่ผมเห็นคือ “ระบบนิเวศ” ภายใน มจร ยุคนี้ ดูเหมือนจะขาดพระนักบริหารที่มีภาวะผู้นำ กล้าคิด กล้าทำ และเข้าใจจิตวิญญาณของ มจร. อย่างแท้จริง หลายครั้งเราพบภาวะ “ลูกรวยแต่แม่จน” หลักสูตรพิเศษเติบโตแต่ผลประโยชน์กลับไม่ถึงมหาวิทยาลัยแม่ หรือการตั้งคนนอกที่ไม่รู้งานเข้ามาร่วมบริหารจนก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมภายใน
ภารกิจ 4 ปีจากนี้ ภายใต้ “ทีมอำนาจเดิม” คือโจทย์ใหญ่ครับ ขอถวายคำแนะนำ ว่าท่านอธิการบดี ขอให้เพิ่มเติมและให้ความสำคัญ เรื่องการสร้างพระนักบริหารรุ่นใหม่ และ ต้องวางระบบความโปร่งใสให้เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรม ลดความเหลื่อมล้ำระหว่างสายวิชาการกับสายปฏิบัติงาน หรือการดึงคนนอกมามีอำนาจเหนือคนในบ้านเดิม กลายเป็นรอยร้าวที่รักษาไม่ได้
มจร. คือหัวใจสำคัญของการศึกษาพระพุทธศาสนา ขอถวายกำลังใจครับ
ดร.นิยม เวชกามา (ดร.มหานิยม)
ปริญญาเอก หลักสูตรพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต
สาขาวิชาพุทธจิตวิทยา รุ่นที่ 5
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (มจร.)
#นิยมเพื่อคนไทย
#มจร
